Search results

Your search found 822 items
Previous | Next
Sort: Relevance | Topics | Title | Author | Publication Year
turned off because more than 500 resultsView all
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 > >>
Home  / Search Results
Author(s): Barth, Theodor
Date: 2010
Abstract: Travelogue – On the Contemporary Understandings of Citizenship among European Jews – title and subject of Theodor Barth’s thesis – encompasses six books with ethnography based on a multi-sited fieldwork, in Central- & Eastern European Jewish communities.


The books are concerned with aspects of their own conditions of production, from fieldwork research to writing, alongside the ethnographic subject of the Travelogue: the conditions of Jewish communities (mainly in cities of Central and Eastern Europe) in the last half of the 1990s (1995-99).

The books root the model experiments developed throughout the Travelogue in different ethnographic contexts.

Book 1 (Spanning the Fringes – Vagrancy to Prague) is a traveller’s tale with quite contingent, serendipitous, and very short-term trips to sample Jewish life in St. Petersburg, Vilnius, Warsaw, Kiev, Bucharest, Sofia, and Budapest.

Book 2 (The Minutes of the ECJC) is a commentary and analysis around a conference which the candidate attended in Prague in 1995 of the European Council of Jewish Communities (ECJC). It focuses on the political work and changing strategies of the ECJC. This book establishes some of the terms of the problems of community-Jews in Europe.

Book 3 (The Zagreb Almanach) is a description and analysis of the candidate’s stay with the Jewish community of Zagreb, focusing on a place, a green room, the community centre itself—this is the closest to a traditional site of community living in his ethnographic research.

Book 4 (The Books of Zagreb and Sarajevo) provides a contemporary and contextualized reading of a key Jewish ritual complex—the Passover Seder and its text, the Haggadah. This is a cultural object for systematic iteration and commentary, on which to articulate in depth a number of his insights gained more diffusely from observation. Among all the books, book 4 is the one intensive piece in which the textual analysis defines a process through which the candidate intends to sensitise the reader to how pattern can emerge from details.

Book 5 (Thirteen Kisses—a Manual of Survival From Sarajevo) relates a testimonial account of how the activist group La Benevolencija functioned in Sarajevo humanitarian relief during the Bosnian War of 1992-95. The candidate hopes to demonstrate a slow transition from wartime testimonials in the presence of an anthropologist, to recognition in the urban commonwealth in the aftermath of the war. He also invites the reader to consider the particularities of survivor testimonies and contrast these to how the war-zone was perceived from the outside.

Book 6 (The Account of the Lifeline) provides an understanding of a search and accountability model developed by La Benevolencija—in co-operation with the Joint—during the war in Bosnia (1992-95). It consolidates and expands the account of the Jews in Sarajevo and their humanitarian actions, through the candidate’s work on archives of the Joint (American Joint Distribution Committee) in Paris.

The six books of the Travelogue are rounded up in three concluding sections, containing 1) a synopsis of the findings across the books (Frames – Modeling Disordered Systems), 2) an account for the process of visual modeling throughout the books (Design – Choices and Aggregates), 3) a bibliographic presentation in which various sources influenced the conceptual choices and experiments that are made throughout the manuscript are discussed (Bibliography: Reflective Readings). In this way, the candidate hopes to retrace his steps from the findings, via the crafting of the volume back to the ranks of colleagues and readers.
Author(s): Radvan, Heike
Date: 2010
Date: 2010
Abstract: Loin d’avoir disparu, la haine des Juifs est entrée dans un nouveau régime en se fixant sur Israël, cible d’une guerre médiatique de haute intensité. L’antisionisme radical, dont l’objectif est la destruction de l’État juif, représente en effet la dernière figure historique prise par la judéophobie. À ce titre, négatrice du droit à l’existence d’une nation, elle constitue l’une des principales formes contemporaines du racisme. Pour comprendre comment s’est accomplie la mondialisation de cette nouvelle configuration antijuive, l’auteur dissèque le nouveau discours de propagande des ennemis déclarés d’Israël tel qu’il s’est développé au cours des années 2000-2010. La nouvelle vision antijuive, qui consiste à « nazifier » les « sionistes » en tant qu’« agresseurs » et à « judaïser » corrélativement les Palestiniens en tant que « victimes », permet d’accuser les « sionistes » de « génocide » ou de « palestinocide ». Ce discours de propagande est replacé dans son contexte international, marqué par une menace islamiste centrée sur l’appel au jihad contre les Juifs.

Analysant divers matériaux symboliques exploités par la nouvelle propagande antijuive — images ou discours —, P.-A. Taguieff donne à comprendre comment et pourquoi la haine des Juifs, plus d’un demi-siècle après la Shoah, a pu renaître sous les habits neufs de l’« antiracisme » et de l’« anticolonialisme » et, grâce aux médias, se diffuser en recueillant l’assentiment d’individus parfois convaincus d’être étrangers à tout préjugé antijuif.
Date: 2010
Abstract: The question as posed is a challenge, not only to those who assigned it as a theme to be explored, and not only to those who expect to answer it, but also to all of Europe in which anti-Semitism persistently continues to show its face half a century after the closing of the Death Camps. Five decades separate us from the last days of the Gas Chambers and of the Crematoria, and still the embers of hatred for Jews, for "The Despised Other", smoulder beneath the surface of post-World War II Europe, erupting spasmodically from Madrid to Moscow. The question as phrased is a direct challenge to all of European heritage precisely because it contains its own answer, an answer no one desires to express or hear, for it embodies a confession of a fundamental flaw in the fraying tapestry that is Europe today after Bosnia. To give voice to the answer, however circuitously, would be to confront head on the centrifugal danger that, if not neutralised, could unravel the process of European unification and integration. The question as put is a classic example of a rhetorical query of a combined question and answer: thus "Why is it so?" implies, at the same time, "Hatred for Jews did not die in Auschwitz; it was not even mortally wounded". The only question remaining is: "How forthright will the attempt to examine the answer be?" Not how accurate, but how honest? Unavoidably it will be accusatory and, quite possibly, offensive. As one performs cultural vivisection of that which was, still is, and, most probably, will continue to be an attribute of a Europe chronically infected by the virus of continuing anti-Semitism, there has to be, of necessity, a shocked response. Hence the underlying tension of the topic for which the messenger is all too often blamed.
Date: 2010
Abstract: Since the early 1990s, and coinciding with the celebratory events of the fifth centenary, new cultural initiatives related to the legacies of Spain’s Jewish inhabitants have been added to the marketing of the country as a tourist destination. This article analyses how these initiatives foreground convivencia [coexistence] as a uniquely Spanish cultural tradition and shape it into a marketable ideological product, by focusing on the town of Hervás, in the province of Cáceres, Extremadura, as a prime example of the complexities inherent in these tourism initiatives. Over the last twelve years Hervás has organized a celebration of its Jewish identity in ‘Los conversos’ [‘The converts’], a three-day festival in which the town’s inhabitants dress up as ‘Jews’ and stage a collective performance of a theatre play related to its Jewish past. Through careful analysis of the gradual changes that have been incorporated into the festival and the play over the years, the article studies the entanglement of desires and anxieties and the multiple contradictions that arise as this town foregrounds its Jewish past to negotiate unresolved issues of transnational, national, regional and local identity. The article combines an analysis of textual sources, especially the literary works on which Hervás has relied to construct the image of itself promoted in the festival, and materials gathered from fieldwork there (promotional materials, video footage and photographs of the celebrations, interviews with organizers and participants, etc.). It also relies on the research undertaken by local historian Marciano de Hervás, and current theorizations of patrimonialization and heritagization (Urry 1995; Kirshenblatt-Gimblett 1998) and the ‘reinvention’ of Jewish culture in Europe (Gruber 2002) in the field of tourism studies.
Author(s): Hamrin-Dahl, Tina
Date: 2010
Abstract: This story is about a kind of pilgrimage, which is connected to the course of events which occurred in Częstochowa on 22 September 1942. In the morning, the German Captain Degenhardt lined up around 8,000 Jews and commanded them to step either to the left or to the right. This efficient judge from the police force in Leipzig was rapid in his decisions and he thus settled the destinies of thousands of people. After the Polish Defensive War of 1939, the town (renamed Tschenstochau) had been occupied by Nazi Germany, and incorporated into the General Government. The Nazis marched into Częstochowa on Sunday, 3 September 1939, two days after they invaded Poland. The next day, which became known as Bloody Monday, approximately 150 Jews were shot deadby the Germans. On 9 April 1941, a ghetto for Jews was created. During World War II about 45,000 of the Częstochowa Jews were killed by the Germans; almost the entire Jewish community living there.The late Swedish Professor of Oncology, Jerzy Einhorn (1925–2000), lived in the borderhouse Aleja 14, and heard of the terrible horrors; a ghastliness that was elucidated and concretized by all the stories told around him. Jerzy Einhorn survived the ghetto, but was detained at the Hasag-Palcery concentration camp between June 1943 and January 1945. In June 2009, his son Stefan made a bus tour between former camps, together with Jewish men and women, who were on this pilgrimage for a variety of reasons. The trip took place on 22–28 June 2009 and was named ‘A journey in the tracks of the Holocaust’. Those on the Holocaust tour represented different ‘pilgrim-modes’. The focus in this article is on two distinct differences when it comes to creed, or conceptions of the world: ‘this-worldliness’ and ‘other- worldliness’. And for the pilgrims maybe such distinctions are over-schematic, though, since ‘sacral fulfilment’ can be seen ‘at work in all modern constructions of travel, including anthropology and tourism’.
Author(s): Longman, Chia
Date: 2010
Abstract: In deze bijdrage wordt een synthese gebracht van de resultaten van twee socioculturele
antropologische onderzoeksprojecten in de Antwerpse joodsorthodoxe
gemeenschap die betrekking hebben op de ‘eigenheid’, ‘emancipatie’ en ‘integratie’
van vrouwen. Eerst wordt de betekenis van vrouwelijke religiositeit vanuit het
standpunt van strikt Orthodoxe, waaronder chassidische, vrouwen belicht. Terwijl in
het publieke en institutionele religieus domein mannen de paradigmatische ‘orthodoxe
jood’ zijn, is door de sacralisatie van het dagelijkse leven, de religieuze rol voor
vrouwen niet minder omvattend of belangrijk, maar vooral gesitueerd in de private en
huiselijke sfeer. Ik beargumenteer dat deze vorm van religieuze en gegenderde
eigenheid vanuit een antropologisch en gender-kritisch perspectief niet eenduidig
geïnterpreteerd kan worden in termen van ‘onderdrukking’ dan wel ‘emancipatie’. Het
tweede onderzoeksproject behandelt de problematiek van joodsorthodoxe vrouwen
(gaande van strikt tot modern orthodox) in Antwerpen die religieuze gendernormen
overschrijden door te studeren of werken in de omliggende seculiere maatschappij. De
levensverhalen onthullen zeer verschillende trajecten van vrouwen die de ontmoeting
met de ‘buitenwereld’ dikwijls verrijkend vonden maar ook wel interculturele
conflicten ervoeren. Er wordt besloten dat behoud van culturele eigenheid, naast
emancipatie en integratie van binnen uit de joodsorthodoxe gemeenschap niet
onmogelijk is, maar dat dit minimaal wederzijds dialoog en begrip vereist.

Translated Title: Antisemitism report 2009
Date: 2010
Abstract: Het aantal gemelde antisemitische incidenten in 2009 (167) lag 55% hoger dan in 2008 (108). De stijging geldt ook voor het aantal ernstige voorvallen (Geweld, bedreiging met geweld, vernielingen). Vergeleken het jaar 2007 is de stijging zelfs 106%. Tot juni 2010 zijn er bij CIDI 70 incidenten gemeld. waaruit voorzichtig kan worden afgeleid dat, als er geen maatregelen worden getroffen, dit jaar een zelfde beeld kan hebben als 2009.

Omdat lang niet alle incidenten worden gemeld, hecht CIDI in de sinds 1983 jaarlijks gepubliceerde ‘Monitor van Antisemitische Incidenten in Nederland’ doorgaans meer waarde aan de trends die uit de cijfers blijken, dan aan de ‘kale’ cijfers zelf. Door de recente aandacht voor antisemitisme in Nederland, die vanmiddag uitmondde in een spoeddebat in de Tweede Kamer, heeft CIDI besloten voorlopige cijfers ter beschikking te stellen over het aantal gemelde antisemitische incidenten in 2009 en begin 2010.

Deze cijfers zijn nog geflatteerd, omdat de informatie van met name de Amsterdamse politie over 2009 ontbreekt. In de telling voor 2010 ontbreken zelfs de cijfes van het Antidiscriminatie Bureau Amsterdam. Aanvankelijk wilde CIDI wachten op de politiecijfers voor 2009. Nu er urgentie bestaat voor meer inzicht en het onwaarschijnlijk is dat de Amsterdamse politie de benodigde informatie heeft, komen we toch met cijfers naar buiten.

Daaruit blijkt dat in 2009 het aantal gemelde incidenten ten opzichte van 2008 met 55% is gestegen. Van 108 naar 167 incidenten. De stijging geldt ook voor het aantal ernstige voorvallen (Geweld, bedreiging met geweld, vernielingen). Vergeleken het jaar 2007 is de stijging zelfs 106%. Tot juni 2010 zijn er bij CIDI 70 incidenten gemeld, waaruit voorzichtig kan worden afgeleid dat, als er geen maatregelen worden getroffen, dit jaar een zelfde beeld zal hebben als 2009.

Het zal duidelijk zijn dat deze gegevens CIDI verontrusten, hoewel ze een zelfde trend vertonen als in het buitenland. Maatregelen als het op heterdaad kunnen betrappen van antisemitisme op straat en op het internet, Holocaust onderwijs op scholen, harder optreden tegen Holocaustontkenning en het verplicht en specifiek door de politie registreren van aangiften tegen antisemitisme, zouden het leefklimaat van Nederlandse Joden kunnen verbeteren. Overigens hechten wij niet alleen waarde aan het aantal meldingen, maar ook aan de motieven achter het antisemitische gedrag (voor zover die er zijn), omdat de analyse daarvan inzicht biedt in de te nemen maatregelen. Die analyse komt samen met de definitieve cijfers op een later moment ter beschikking.

Bij het hanteren van de voorlopige cijfers van gemelde antisemitische incidenten over 2009 en begin 2010 is het essentieel te weten dat in werkelijkheid het aantal incidenten tegen Joden vele malen hoger ligt. Dat komt door het volgende:
• Lang niet alles wordt gemeld. Veel Joden hebben het melden opgegeven omdat ze denken dat het niet helpt of uit angst. De cijfers zijn derhalve te laag voor significante conclusies, maar geven wel een duidelijke trend.
• Een aantal cijfers voor 2009 ontbreekt nog; voor 2010 zijn dat er nog meer. Dit is aangegeven onder de tabel.
• Een groot aantal e-mails verzonden door één persoon worden geteld als één incident. Hetzelfde geldt voor één e-mail die op verschillende momenten aan meerdere personen/instanties is gezonden.
• Ook een groot aantal voorvallen gericht tegen één persoon tellen als één incident.