Search results

Your search found 708 items
Previous | Next
Sort: Relevance | Topics | Title | Author | Publication Year
turned off because more than 500 resultsView all
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 > >>
Home  / Search Results
Date: 2009
Abstract: The article is devoted to the formation of historical memory about the past in modern Ukraine and the place the Holocaust takes in this memory. The paper analyses research-academic, pedagogical and memorial aspects of commemoration of the fate of Ukrainian Jews in times of the Holocaust. Much space is allocated to the comparison of formal (State) and informal (work of NGOs) approaches to research and education on the topic concerned. The main feature of the so called formal approach to Holocaust research lies in “ignoring” scholarly, historiographic papers on the topic, marginalizing the issue. Despite the certain gains in informal Holocaust studies, this topic is still on the margin of popular opinion in the modern Ukrainian society. However the situation is gradually changing. The mentioned situation is in sharp contrast with the recent events in informal Holocaust education in Ukraine. Over the past decade significant results have been gained owing to the activities of scholarly and educational NGOs in the country, among them Ukrainian Center for Holocaust Studies. One can trace continuous educational seminars for teachers, publication of textbooks and manuals, competitions of students’ research and art works. Many teachers began teaching the concerned topic within their self-developed courses, not waiting for the facilities from the Ministry of Education and Science of Ukraine. Therefore, the author believes that such high intensity and quality of informal education began to exercise influence on the formal approaches to Holocaust education in Ukraine. And not only on the approaches to the mentioned topic, but also on the tendencies of ethnocentrism and monocultural and monoethnic views that are, unfortunately, still prevailing in Ukrainian formal education. The gains of informal Holocaust education undermine the given tendencies and pave the way for multicultural education, which defines the future of Ukraine. Modern Ukrainian tendencies for memorialization of the memory about the Holocaust are somewhat similar to the situation in educational sphere. The similarity lies, first and foremost, in the activities by NGOs and elements of civic society, who, also not waiting for the actions on behalf of the government, find themselves the financial means (mostly abroad) to mark and commemorate the sites of mass execution and murder of Ukrainian Jews during the Nazi occupation. Though in most cases this is a responsibility of governmental institutions. The author believes, that such attitude on behalf of the government to preservation of the memory about the Holocaust in Ukraine in all the concerned aspects (research-academic, educational, memorial) is a result of catastrophic lack of understanding or desire to understand that Ukrainian history is not monoethnic but multicultural and that the responsibility for memory about the past includes also the fate of Ukrainian Jews in times of the Holocaust as a constituent part of Ukrainian WWII history.
Author(s): Michel, Karine
Date: 2009
Abstract: En cette fin de XXe, début de XXIe siècles, l'Europe a connu de multiples bouleversements sociaux, dont la chute du bloc soviétique. Une approche anthropologique des juifs d'ex-RDA aujourd'hui constituait dans ce cadre un sujet d'analyse fort intéressant. Considérées dans les pratiques effectives de ses acteurs, les Gemeinden juives de Saxe et de Berlin, communautés institutionnelles allemandes, nous ont permis d'appréhender le mécanisme spécifique de construction d'une identité. La judéité se meut actuellement au travers de la négociation de plusieurs variables différentes, telles que la religiosité, l'ethnicité ou la mémoire. Une analyse transversale, s'appuyant sur le mécanisme d'assignation interne et externe concomitants,permet de mettre en exergue, dans leurs formulations actuelles d'une part et dans leurs incohérences ou inadaptations d'autre part, les différents outils conceptuels à disposition dans ce mécanisme d'élaboraton. Ainsi, peut-on évoquer un retour à la religion pour les juifs immigrés de l'ex-Union soviétique aujourd'hui en ex-RDA ? La notion de communauté est-elle pertinente dans la désignation des juifs d'ex-RDA ? Comment comprendre la gestion du passé historique de l'Allemagne, après 50 ans de communisme, pour les juifs qui y résident actuellement ? Autant de questions trames de cette thèse, auxquelles nous tentons de répondre ici, par une analyse la plus fine possible de la réalité sociale juive existante aujourd'hui en ex-RDA.
Date: 2009
Abstract: Posing a question whether it makes sense to try and speak in rational and scholarly terms of comparative value systems, ethnic «models», the role of various ethnic entities and cultures in world history and their contribution to civilization process, the author tends to give a «cautiously affirmative» answer to this question. He insists on the necessity of researching into this complicated, delicate and dangerous field, one of the goals being not to leave it in the hands of nationalistic ideologists, irresponsible politicians and mass media dilettanti. Discussing from this angle the position of the world Jewry and its disproportionally outstanding role in the shaping of the «Western» civilization, the author focuses on the Russian Jewry, its contribution to Russian and world culture and its peculiar - from the traditional point of view - identity. In his opinion, this fairly secular identity based on ethnic and cultural self-consciousness is the most tenable future model for the American Jewry which badly needs a revision of old stereotypes, first of all on the part of US Jewish leaders. He also analyzes what he calls a general crisis of Jewish identity and evaluates the comparative perspectives of retaining or losing the Russian Jewish identity by the young generations in Russian-speaking Jewish communities both in Israel, USA and Germany. Touching upon the subject of ethos and asserting that it is meaningless even for a secular mind to discuss it other than in a dialogue with two religious stands a Russian Jew is most familiar with, Jewish and Christian, he suggests several issues for such a dialogue. Finally, the author regards the existing conceptions of Jewish education, especially in the USA, as outdated and no more efficient and gives his vision of how they should be re-shaped.
Date: 2009
Abstract: Placards carrying images of swastikas superimposed on the Star of David and the Israeli flag were commonplace in street-level protests about the recent Israeli military actions and the conflict in Gaza in December 2008 and January 2009. Allusions between Nazi genocidal practices and the activities of the Israeli state were also drawn in some of the speeches at protest meetings and press commentary on the conflict. Although this was not the first occasion that the ‘Nazi card’ had been played against Israel and Jews, the prevalence of the phenomenon appears to indicate its growing normalisation. Playing the ‘Nazi card’ is a discursive act involving the use of Nazi or related terms or symbols (Nazism, Hitler, swastikas, etc.) in reference to Jews, Israel, Zionism or aspects of the Jewish experience. It manifests in words uttered in speech or in writing, or in visual representations such as artwork, drawings, caricatures, cartoons, graffiti, daubings and scratchings, or visual expressions such as a Nazi salute or the clicking of heels. In many instances, the playing of the Nazi card is unquestionably antisemitic. However, the inclusion of particular modes of criticism of Israel in definitions of antisemitism has provoked controversy. The result has been a war of words which has stagnated into an intellectual and discursive cul-de-sac of claim and counter-claim about what does and does not qualify as antisemitism. Because of this, in focusing on discourse, this report attempts to shift the focus of analysis of contemporary antisemitism onto new ground: away from labelling and defining the problem, to an understanding of the consequences of particular discourse. By unravelling and dissecting various manifestations of the phenomenon, the report reveals how the playing of the Nazi card scratches deep wounds by invoking painful collective memory of the Holocaust. It also offers some recommendations as to how the problem might be addressed.
Author(s): Potel, Jean-Yves
Date: 2009
Date: 2009
Abstract: This paper examines how Rabbinic and communal authorities participated in treatment decisions made by a group of strictly orthodox haredi Jews with breast cancer living in London. Semi-structured interviews were conducted with five haredi breast cancer patients. The transcripts were analysed using interpretative phenomenological analysis. Demographic and personal data were collected using structured questionnaires. All participants sought Rabbinic involvement, with four seeking rulings concerning religious rituals and treatment options. Participants' motivations were to ensure their actions accorded with Jewish law and hence God's will. By delegating treatment decisions, decision-making became easier and participants could avoid guilt and blame. They could actively participate in the process by choosing which Rabbi to approach, by providing personal information and by stating their preferences. Attitudes towards Rabbinic involvement were occasionally conflicted. This was related to the understanding that Rabbinic rulings were binding, and occasional doubts that their situation would be correctly interpreted. Three participants consulted the community's ‘culture broker’ for medical referrals and non-binding advice concerning treatment. Those who consulted the culture broker had to transcend social norms restricting unnecessary contact between men and women. Hence, some participants described talking to him as uncomfortable. Other concerns related to confidentiality.

By consulting Rabbinic authorities, haredi cancer patients participated in a socially sanctioned method of decision-making continuous with their religious values. Imposing meaning on their illness in this way may be associated with positive psychological adjustment. Rabbinic and communal figures may endorse therapeutic recommendations and make religious and cultural issues comprehensible to clinicians, and as such healthcare practitioners may benefit from this involvement.
Author(s): Friedmann, Elise
Date: 2009
Abstract: Het jaar 2008 was relatief rustig met 108 incidenten, een zeer lichte stijging ten opzichte van het jaar ervoor. Het jaar was nog niet eens afgelopen toen de Israelische actie in Gaza begon: in minder dan één maand kwamen er 98 meldingen binnen, bijna evenveel als in heel 2008. CIDI rapporteerde deze periode apart en analyseerde de hatemails om te zien wat voor antisemitische ideeën achter de hategolf zaten.

Na een relatief rustig jaar 2008, met 108 antisemitische incidenten tegen 104 in het jaar daarvoor, telde CIDI tijdens de operatie Cast Lead (27 december 2008 tot 23 januari 2009) in minder dan één maand 98 antisemitische incidenten. Dat is bijna evenveel als in het hele jaar 2007 of 2008. Dit is een internationale beweging. Andere Europese landen registreerden ook een sterke stijging, terwijl de ontwikkeling van het aantal antisemitische incidenten in ‘rustige perioden’ per land heel verschillend kan zijn.

Tijdens de Gazaperiode was het aantal meldingen van ernstige incidenten – fysiek geweld en concrete bedreiging daarmee – hoger dan in elk van de twee jaren daarvoor (3 in 2007, 5 in 2008, 9 tijdens Gaza).

Antisemitische uitingen op internet zijn als vanouds niet door CIDI geteld. Het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) meldde, evenals de politie, voor 2008 een vergelijkbare rust. Het aantal antisemitische incidenten dat politie en MDI registreerden in 2008 was echter hoog in verhouding tot andere discriminerende incidenten. Hoewel het geschatte aantal Joden in Nederland (40.000) veel lager is dan het aantal moslims (850.000 in 2007), registreerde de politie in 2008 141 incidenten wegens ‘Joods zijn (of er zo uitzien)’, tegen slechts 116 incidenten wegens ‘Moslim zijn (of er zo uitzien)’. En hoewel de meeste bij MDI gemelde uitingen in 2008 betrekking hadden op moslims (met een verschil van 1), zijn de meeste strafbaar geachte uitingen in 2008 (252) antisemitisch.

Als altijd bij dergelijke pieken viel tijdens de Gazaperiode de grote stijging van antisemitische e-mails op. Het eveneens hoge aantal meldingen van antsemitische uitingen op internet – vrijwel altijd lezersreacties op bona fide nieuwssites – is door CIDI als gewoonlijk niet geteld; de meeste zijn gemeld bij het MDI. Dat telde tijdens de Gazaperiode 78 antisemitische uitingen, “tweemaal zoveel als normaal”.

Voor zover een signalement bekend is, waren de daders van ‘real life’-incidenten vrijwel altijd Marokkaans of ‘er zo uitziend’. Er zijn daarentegen aanwijzingen dat onder de circa vijftig mensen die hun haat per email of schriftelijk uitstortten over Joodse en Israelische instellingen en personen, waarschijnlijk veel autochtonen waren. Daarbij werden weinig rechts-extremistische uitdrukkingen of beelden gebruikt.

In reacties op het gebeuren in Gaza uitten veel mensen niet alleen een politieke mening over de daden van de Israelische regering (hetgeen door CIDI niet als antisemitisch wordt geteld), maar spuiden zij klassieke antisemitische vooroordelen over ‘de’ Joden.
Daarbij werd opvallend vaak de Holocaust ontkend of gebagatelliseerd. In de gemelde e-mails in 2007 werd dit geen enkele maal gedaan, in 2008 zeven keer; tijdens de Gazaperiode 20 maal. Vergelijkingen tussen Israel/Joden/Israeli’s enz en nazi’s kwamen in 2007 tweemaal voor, in 2008 11 keer; tijdens de Gazaperiode 19 keer. Nog vaker werd gezegd dat de Holocaust ‘volkomen terecht’ was, ‘afgemaakt’ had moeten worden, of alsnog moet worden afgemaakt omdat ‘alle Joden dood moeten’. Dit was de meest voorkomende antisemitische uitspraak in de geanalyseerde e-mails: hij werd tweemaal gedaan in 2007, 15 keer in 2008 en 23 keer tijdens ‘Gaza’.

Het gelijkstellen van Israelische acties aan de Holocaust, of zelfs zeggen dat de Holocaust minder erg is dan Israelische acties, is nooit eerder zo massaal in Nederland gepropageerd als tijdens de Gazaperiode. Dit gebeurde door op grote schaal via internet en e-mail verspreide fotomontages, maar meer nog door specifiek op Nederland gerichte pamfletten die in enorme aantallen door het hele land huis aan huis zijn verspreid. Taalfouten in de tekst achterop het pamflet lijken te wijzen op niet-Nederlandse opstellers. Gezien de grote schaal van de verspreiding en de gemaakte kosten gaat het mogelijk om een organisatie.

In alle categorieen incidenten was vooral de grootschaligheid van de haat verontrustend. Honderden, met tv-kijkers meegeteld duizenden mensen die helemaal niets te maken hebben met het conflict, werden er ongevraagd mee geconfronteerd. Vooral de spreekkoren die tijdens demonstraties ‘Hamas, Hamas, Joden aan het gas’ en ‘ Hitler, Hitler, Hitler’ scandeerden, maakten een beangstigende indruk op grote aantallen ooggetuigen en tv-kijkers.

De heftige reactie op gebeurtenissen in het buitenland, alléén wanneer het om Israel gaat, blijft een zorgelijk fenomeen. Daarbij is het verontrustend dat ook mensen die zich niet antisemitisch uiten het vaak volkomen normaal lijken te vinden dat anti-Israelgevoelens leiden tot anti-Joodse gevoelens en daden. Zo lang deze foute grondhouding blijft bestaan, kan de Joodse gemeenschap in Nederland op elk willekeurig moment, steeds opnieuw, het slachtoffer worden van een nieuwe antisemitismegolf. Het is een waanidee dat op alle mogelijke manieren voortdurend moet worden bestreden.

Uit een analyse van onder meer de bij CIDI gemelde e-mails blijkt dat voor de verzenders de Holocaust niet langer geldt als universele waarschuwing tegen antisemitisme. Deze hatemailers schuiven integendeel Israel/Joden enz. ten onrechte vergelijkbare of ergere vergrijpen in de schoenen als rechtvaardiging voor antisemitisme en om het bestaansrecht te betwisten van niet alleen Israel, maar vaak het gehele Joodse volk waar ook ter wereld. Voorstellen zoals van de VVD, die maken dat het ontkennen van de Holocaust onder bijna alle omstandigheden niet langer strafbaar is, zijn juist in deze omstandigheden buitengewoon contraproductief.

Bovendien gaat van het feit dat Justitie antisemitisme uiterst traag en soms pas na veel aandringen en lijkt te vervolgen een verkeerde voorbeeldwerking uit. Direct benadeelden blijven zich onveilig voelen doordat Justitie hen meestal niet informeert als er wel actie wordt ondernomen.

CIDI merkt al jaren op dat de sfeer in Nederland, ook tijdens ‘piekjaren’, minder grimmig is dan in andere Europese landen. Daarvoor verdienen onder meer landelijke politici een compliment, althans degenen onder hen die niet ‘meehuilen met de wolven in het bos’. Hun grote inzet bij het bestrijden van racisme en van de verharding van het maatschappelijk discours mag niet onderschat worden. Het is te hopen dat dit zo blijft.