Search results

Your search found 89 items
Previous | Next
Sort: Relevance | Topics | Title | Author | Publication Year View all 1 2
Home  / Search Results
Author(s): Leite, Naomi
Date: 2017
Abstract: How are local understandings of identity, relatedness, and belonging transformed in a global era? How does international tourism affect possibilities for who one can become?

In urban Portugal today, hundreds of individuals trace their ancestry to 15th century Jews forcibly converted to Catholicism, and many now seek to rejoin the Jewish people as a whole. For the most part, however, these self-titled Marranos ("hidden Jews") lack any direct experience of Jews or Judaism, and Portugal's tiny, tightly knit Jewish community offers no clear path of entry. According to Jewish law, to be recognized as a Jew one must be born to a Jewish mother or pursue religious conversion, an anathema to those who feel their ancestors' Judaism was cruelly stolen from them. After centuries of familial Catholicism, and having been refused inclusion locally, how will these self-declared ancestral Jews find belonging among "the Jewish family," writ large? How, that is, can people rejected as strangers face-to-face become members of a global imagined community - not only rhetorically, but experientially?

Leite addresses this question through intimate portraits of the lives and experiences of a network of urban Marranos who sought contact with foreign Jewish tourists and outreach workers as a means of gaining educational and moral support in their quest. Exploring mutual imaginings and direct encounters between Marranos, Portuguese Jews, and foreign Jewish visitors, Unorthodox Kin deftly tracks how visions of self and kin evolve over time and across social spaces, ending in an unexpected path to belonging. In the process, the analysis weaves together a diverse set of current anthropological themes, from intersubjectivity to international tourism, class structures to the construction of identity, cultural logics of relatedness to transcultural communication.

A compelling evocation of how ideas of ancestry shape the present, how feelings of kinship arise among far-flung strangers, and how some find mystical connection in a world said to be disenchanted, Unorthodox Kin will appeal to a wide audience interested in anthropology, sociology, Jewish studies, and religious studies. Its accessible, narrative-driven style makes it especially well suited for introductory and advanced courses in general cultural anthropology, ethnography, theories of identity and social categorization, and the study of globalization, kinship, tourism, and religion.
Date: 2016
Date: 2011
Abstract: Au carrefour des études de genre, de la sociologie des religions, et de la sociologie politique, cette recherche explore la dimension locale des conflits religieux sur le genre à partir du cas du judaïsme français des années 2000 et la fabrique organisationnelle du genre et de l'identité juive dans les synagogues non orthodoxes en France, qui se caractérisent notamment par l'ouverture du rituel aux femmes. L'approche ethnographique permet d'analyser les dispositifs de socialisation (comme l'organisation de l'espace, du rituel, de la prise de parole, de la formation religieuse, de la mobilisation pour le développement de la synagogue) qui contribuent à la production locale du genre. En particulier, cette thèse montre comment la perception de la division sexuée du travail dans l'organisation, l'appropriation des débats religieux sur le genre, la légitimité de mobilisations locales pour la participation des femmes au rituel, dépendent de la position de chaque organisation dans les concurrences religieuses. Dans une configuration où la place des femmes dans l'espace religieux est utilisée comme marqueur symbolique entre courants religieux en concurrence pour la définition de l'identité juive (configuration que l'on propose d'appeler plus généralement politisation religieuse du genre) la participation répétée au rituel et aux activités de la synagogue engendre un intérêt pratique pour le genre, qui se traduit notamment par une fierté égalitaire masculine et par une injonction féminine à la justification. Si les travaux sur genre et religion ont surtout abordé les contextes religieux conservateurs, cette recherche explore la normativité des contextes religieux égalitaires
Author(s): Sheldon, Ruth
Date: 2016
Date: 2018
Author(s): Brown, Melanie
Date: 2012
Abstract: The Jewish community of Dublin has been in existence for 400 years. Nowadays, many Dublin Jews are descended from Lithuanians who settled in Dublin at the turn of the twentieth century. Most Dublin Jews are integrated into Dublin society, yet little is known of cultural practices specific to Dublin’s Jewish community. This dissertation focuses on the practice of liturgical music in Terenure synagogue, one of Dublin’s two remaining Orthodox synagogues. While music is an integral part of all synagogue services throughout the year, the musical repertoire of the Sabbath morning service has been selected as representing the music which is most commonly experienced by practicing Orthodox Jews in Dublin. Much of the music in Dublin’s Orthodox synagogue has been retained as part of a Lithuanian oral tradition. However, the Dublin Jewish community is currently undergoing a demographic shift, owing to the emigration of Dublin-born Jews coupled with migration into Dublin of Jews from a variety of social, cultural and national backgrounds. As the profile of the Jewish community changes, there is evidence of a gradual shift in the musical tradition of the synagogue. Here there is an attempt to preserve part of the Lithuanian musical tradition for the future.
Ethnographic fieldwork has been conducted among all sections of the Jewish community of Dublin in order to obtain information regarding the history, culture and identity of Dublin Jews. This has provided insight into the oral tradition which has retained the music of the Orthodox synagogue thus far. Other sources of information have included archives and further published/unpublished resources. The research has also involved recording, transcribing and analysing examples of liturgical Jewish music performed in Dublin. This has resulted in a comprehensive historical account of the Dublin Jewish community together with a discussion on Irish Jewish identity. Such material provides a background for the corpus of music which has been collected from various contributors. As well as recordings, this features six fully transcribed versions of the main sections from the Orthodox Sabbath service performed by five individuals, and a discussion on performance practice within the synagogue. It also includes examples of congregational singing which also forms a significant part of the service. Considerations are given to issues including emotion, identity, transmission, gender and the role of the congregation in the performance of music within the Orthodox synagogue of Dublin.
The findings reveal that musical performance in the synagogue assists in promoting a sense of community among those who participate. Orthodox Jewish liturgical music and the way it is disseminated whether in the synagogue or other setting also provides a link with the past, dialogue with the past being an integral part of broad Jewish culture. Prior to this, little has been documented regarding the music of the Orthodox Dublin synagogue; therefore this research provides a basis on which further study of the topic may be conducted.
Author(s): Scholefield, Lynne
Date: 1999
Abstract: Interpreting culture as symbols, stories, rituals and values, the thesis explores the culture of a Jewish and a Catholic secondary school in a dialogical way. The survey of the literature in Chapter 1 identifies relevant school-based research and locates the chosen case-study schools within the context of the British 'dual system'. Chapter 2 draws on the theoretical and methodological literatures of inter-faith dialogue and ethnography to develop and defend a paradigm for the research defined as open-inclusivist and constructivist. The main body of the thesis (Chapters 3-5), based on field-work undertaken in 1996 and 1997, presents the two schools in parallel with each other. Chapter 3 describes the details of the case studies at 'St. Margaret's' and 'Mount Sinai' and my developing research relationship with each school. In Chapter 4 many different voices from each school are woven into two 'tales' about the schools' cultures. This central chapter has a deliberately narrative style. Chapter 5 amplifies the cultural tales through the analysis of broadly quantitative data gained from an extensive questionnaire administered to a sample of senior students in each school. It is the only place in the thesis where views and values from the two schools are directly compared. The final two chapters widen the horizon of the study. Chapter 6 presents voices which were not part of the original case studies but which relate, in different ways, to the culture of the two schools. Chapter 7, with theoretical ideas about Jewish schools and education, and Catholic schools and education, provides resources for further dialogue about culture within Judaism and Catholicism and for Jewish-Christian dialogue. The thesis ends with some reflections on possible implications of the two cultures for discussions about the common good in education.
Author(s): Wiens, Kathleen
Author(s): Illman, Ruth
Date: 2018
Author(s): Illman, Ruth
Date: 2017
Abstract: This article focuses on religion and change in relation to music. Its starting point is the argument that music plays a central role as a driving force for religious change, as has recently been suggested by several researchers of religion. Music is seen to comprise elements that are central to contemporary religiosity in general: participation , embodiment, experience, emotions, and creativity. This article approaches the discussion from a Jewish point of view, connecting the theoretical perspective to an ethnographic case study conducted among progressive Jews in London with special focus on music, religious practice, and change. The article outlines the ongoing discussion on religion and change by focusing on features of individualism, personal choice, and processes of bricolage, critically assessing them from an inclusive point of view, focusing on individuals as simultaneously both personal and socially as well as culturally embedded agents. The analysis highlights a visible trend among the interviewees of wanting to combine a radically liberal theology with an increasingly traditional practice. In these accounts musical practices play a pivotal yet ambiguous role as instigators and insignia of religious change. As a conclusion, insights into more 'sonically aware religious studies' are suggested. We need a kind of … something that retains the tradition; that holds on to these precious traditions and rituals, the music and all the rest – but with an open mind and a much more questioning and open approach to Jewish law. In these words Rebecca 1 expresses what she strives to achieve in her work as an innovative yet historically perceptive and liturgically informed can-1 The names of the persons interviewed have been anonymised, and common Jewish names are used as aliases. See the reference list for or more detailed information about the ethnographic research material and research method.
Author(s): Hofman, Nila Ginger
Date: 2000
Abstract: My dissertation addresses the sociocultural processes which contribute to the construction of ethnocultural identity among Zagrebian Jews. I argue, contrary to the often essentialized perception of Jewish identity imposed by e.g. the Croatian government and Jewish international organizations, that Jewish identity in Zagreb is actively chosen in ways that are both idiosyncratic and contingent upon the surrounding sociocultural environment. At the heart of my argument is an appeal to the dynamic and contextual nature of identity negotiation, and the influence this has on the maintenance and survival of the Zagrebian Jewish community. In support of this, I have employed ethnographic methods to assess (i) the ways in which Jewish identity is negotiated by community members and (ii) the ways in which the meaning of Jewish community is sustained in Zagreb. With regards to (i), I conclude that Zagrebian Jews understand their identities in terms of symbolic ethnoreligiosity, i.e. in terms of feelings and nostalgic ideas about Jewish culture and tradition. With regards to (ii), I show that the history and development of Jewish identity in Zagreb can be traced through patterns of membership participation in various Jewish organizations prevalent in the nineteenth and twentieth centuries. These patterns reveal the predominantly secular nature of the Zagrebian Jewish community. In light of this, I argue that community for Zagrebian Jews is ultimately defined symbolically through various types of social interaction among members. It is for this reason that the recent attempts of both international Jewish organizations and the Croatian government to impose an essentialized image of Jewish identity on the community are at odds with, and ultimately destructive to, the secular and improvisatory self-images of the members themselves.
Author(s): Woolfson, Shivaun
Date: 2013
Abstract: Once regarded as a vibrant centre of intellectual, cultural and spiritual Jewish life, Lithuania was home to 240,000 Jews prior to the Nazi invasion of 1941. By war's end, less than 20,000 remained. Today, 4,000 Jews reside there, among them 108 survivors from the camps and ghettos and a further 70 from the Partisans and Red Army. Against a backdrop of ongoing Holocaust denial and a recent surge in anti-Semitic sentiment, this thesis presents the history and experiences of a group of elderly survivors in modern-day Vilnius through the lens of their stories and memories, their special places and their biographical objects. Incorporating interdisciplinary elements of cultural anthropology, social geography, psychology, narrative and sensory ethnography, it is informed, at its core, by an overtly spiritual approach. Drawing on the essentially Hasidic belief that everything in the material world is imbued with sacred essence and that we, as human beings, have the capacity through our actions to release that essence, it explores the points of intersection where the individual and the collective collide, illuminating how history is lived from the inside. Glimpses of the personal, typically absent from the historical record, are afforded prominence here: a bottle of perfume tucked into a pocket before fleeing the ghetto, a silent promise made beside a mass grave, a pair of shoes fashioned from parachute material in the forest. By tapping the material for meaning, a more embodied, emplaced, experiential level of knowing, deeper and richer than that achieved through traditional life history (oral testimony and written documents) methods, can emerge. In moving beyond words and gathering a bricolage of story, legend, artefact, document, monument and landscape, this research suggests a multidimensional historiography that is of particular relevance in grasping the lived reality of survivors in Lithuania where only the faintest traces of a once thriving Jewish heritage now remain.
Author(s): Woolfson, Shivaun
Date: 2014
Author(s): Friedmann, Elise
Date: 2009
Abstract: Het jaar 2008 was relatief rustig met 108 incidenten, een zeer lichte stijging ten opzichte van het jaar ervoor. Het jaar was nog niet eens afgelopen toen de Israelische actie in Gaza begon: in minder dan één maand kwamen er 98 meldingen binnen, bijna evenveel als in heel 2008. CIDI rapporteerde deze periode apart en analyseerde de hatemails om te zien wat voor antisemitische ideeën achter de hategolf zaten.

Na een relatief rustig jaar 2008, met 108 antisemitische incidenten tegen 104 in het jaar daarvoor, telde CIDI tijdens de operatie Cast Lead (27 december 2008 tot 23 januari 2009) in minder dan één maand 98 antisemitische incidenten. Dat is bijna evenveel als in het hele jaar 2007 of 2008. Dit is een internationale beweging. Andere Europese landen registreerden ook een sterke stijging, terwijl de ontwikkeling van het aantal antisemitische incidenten in ‘rustige perioden’ per land heel verschillend kan zijn.

Tijdens de Gazaperiode was het aantal meldingen van ernstige incidenten – fysiek geweld en concrete bedreiging daarmee – hoger dan in elk van de twee jaren daarvoor (3 in 2007, 5 in 2008, 9 tijdens Gaza).

Antisemitische uitingen op internet zijn als vanouds niet door CIDI geteld. Het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI) meldde, evenals de politie, voor 2008 een vergelijkbare rust. Het aantal antisemitische incidenten dat politie en MDI registreerden in 2008 was echter hoog in verhouding tot andere discriminerende incidenten. Hoewel het geschatte aantal Joden in Nederland (40.000) veel lager is dan het aantal moslims (850.000 in 2007), registreerde de politie in 2008 141 incidenten wegens ‘Joods zijn (of er zo uitzien)’, tegen slechts 116 incidenten wegens ‘Moslim zijn (of er zo uitzien)’. En hoewel de meeste bij MDI gemelde uitingen in 2008 betrekking hadden op moslims (met een verschil van 1), zijn de meeste strafbaar geachte uitingen in 2008 (252) antisemitisch.

Als altijd bij dergelijke pieken viel tijdens de Gazaperiode de grote stijging van antisemitische e-mails op. Het eveneens hoge aantal meldingen van antsemitische uitingen op internet – vrijwel altijd lezersreacties op bona fide nieuwssites – is door CIDI als gewoonlijk niet geteld; de meeste zijn gemeld bij het MDI. Dat telde tijdens de Gazaperiode 78 antisemitische uitingen, “tweemaal zoveel als normaal”.

Voor zover een signalement bekend is, waren de daders van ‘real life’-incidenten vrijwel altijd Marokkaans of ‘er zo uitziend’. Er zijn daarentegen aanwijzingen dat onder de circa vijftig mensen die hun haat per email of schriftelijk uitstortten over Joodse en Israelische instellingen en personen, waarschijnlijk veel autochtonen waren. Daarbij werden weinig rechts-extremistische uitdrukkingen of beelden gebruikt.

In reacties op het gebeuren in Gaza uitten veel mensen niet alleen een politieke mening over de daden van de Israelische regering (hetgeen door CIDI niet als antisemitisch wordt geteld), maar spuiden zij klassieke antisemitische vooroordelen over ‘de’ Joden.
Daarbij werd opvallend vaak de Holocaust ontkend of gebagatelliseerd. In de gemelde e-mails in 2007 werd dit geen enkele maal gedaan, in 2008 zeven keer; tijdens de Gazaperiode 20 maal. Vergelijkingen tussen Israel/Joden/Israeli’s enz en nazi’s kwamen in 2007 tweemaal voor, in 2008 11 keer; tijdens de Gazaperiode 19 keer. Nog vaker werd gezegd dat de Holocaust ‘volkomen terecht’ was, ‘afgemaakt’ had moeten worden, of alsnog moet worden afgemaakt omdat ‘alle Joden dood moeten’. Dit was de meest voorkomende antisemitische uitspraak in de geanalyseerde e-mails: hij werd tweemaal gedaan in 2007, 15 keer in 2008 en 23 keer tijdens ‘Gaza’.

Het gelijkstellen van Israelische acties aan de Holocaust, of zelfs zeggen dat de Holocaust minder erg is dan Israelische acties, is nooit eerder zo massaal in Nederland gepropageerd als tijdens de Gazaperiode. Dit gebeurde door op grote schaal via internet en e-mail verspreide fotomontages, maar meer nog door specifiek op Nederland gerichte pamfletten die in enorme aantallen door het hele land huis aan huis zijn verspreid. Taalfouten in de tekst achterop het pamflet lijken te wijzen op niet-Nederlandse opstellers. Gezien de grote schaal van de verspreiding en de gemaakte kosten gaat het mogelijk om een organisatie.

In alle categorieen incidenten was vooral de grootschaligheid van de haat verontrustend. Honderden, met tv-kijkers meegeteld duizenden mensen die helemaal niets te maken hebben met het conflict, werden er ongevraagd mee geconfronteerd. Vooral de spreekkoren die tijdens demonstraties ‘Hamas, Hamas, Joden aan het gas’ en ‘ Hitler, Hitler, Hitler’ scandeerden, maakten een beangstigende indruk op grote aantallen ooggetuigen en tv-kijkers.

De heftige reactie op gebeurtenissen in het buitenland, alléén wanneer het om Israel gaat, blijft een zorgelijk fenomeen. Daarbij is het verontrustend dat ook mensen die zich niet antisemitisch uiten het vaak volkomen normaal lijken te vinden dat anti-Israelgevoelens leiden tot anti-Joodse gevoelens en daden. Zo lang deze foute grondhouding blijft bestaan, kan de Joodse gemeenschap in Nederland op elk willekeurig moment, steeds opnieuw, het slachtoffer worden van een nieuwe antisemitismegolf. Het is een waanidee dat op alle mogelijke manieren voortdurend moet worden bestreden.

Uit een analyse van onder meer de bij CIDI gemelde e-mails blijkt dat voor de verzenders de Holocaust niet langer geldt als universele waarschuwing tegen antisemitisme. Deze hatemailers schuiven integendeel Israel/Joden enz. ten onrechte vergelijkbare of ergere vergrijpen in de schoenen als rechtvaardiging voor antisemitisme en om het bestaansrecht te betwisten van niet alleen Israel, maar vaak het gehele Joodse volk waar ook ter wereld. Voorstellen zoals van de VVD, die maken dat het ontkennen van de Holocaust onder bijna alle omstandigheden niet langer strafbaar is, zijn juist in deze omstandigheden buitengewoon contraproductief.

Bovendien gaat van het feit dat Justitie antisemitisme uiterst traag en soms pas na veel aandringen en lijkt te vervolgen een verkeerde voorbeeldwerking uit. Direct benadeelden blijven zich onveilig voelen doordat Justitie hen meestal niet informeert als er wel actie wordt ondernomen.

CIDI merkt al jaren op dat de sfeer in Nederland, ook tijdens ‘piekjaren’, minder grimmig is dan in andere Europese landen. Daarvoor verdienen onder meer landelijke politici een compliment, althans degenen onder hen die niet ‘meehuilen met de wolven in het bos’. Hun grote inzet bij het bestrijden van racisme en van de verharding van het maatschappelijk discours mag niet onderschat worden. Het is te hopen dat dit zo blijft.
Author(s): Lewkowicz, Bea
Date: 1999
Abstract: This study is an ethnographic account of the Jewish community of Thessaloniki and a description and analysis of oral histories gathered during my fieldwork in 1994. The thesis looks at the intersection of history, memory, and identity by analysing how identities and memories are shaped by historical experiences and how identities shape memories of historical experiences. Thessaloniki has undergone tremendous changes in the twentieth century. The demographic, political, and architectural landscape has radically altered. In the context of my thesis, the most relevant changes concern the ethnic and religious composition of Thessaloniki's population, the city's incorporation into the Greek nation-state (1912), the subsequent introduction of nationalism, and the annihilation of 48,000 Salonikan Jews during the Second World War. The thesis explores how these historical changes and 'events' are represented in individual narratives of Jews in Thessaloniki and in the realm of Jewish communal memory, how these historical changes have affected the formulations of Jewish communal and individual identity and memory, and how Jewish memory relates to the general landscape of memory in contemporary Greece. In chapters one and two, I discuss the theoretical framework and methodology of this thesis. Discussions on ethnicity, nationalism, memory, and certain themes of the 'anthropology of Greece' form the theoretical background of this study. The methodology applied consists of ethnographic fieldwork and in-depth interviewing. Chapter three presents a historical overview of the history of Thessaloniki and its Jewish community, and discusses the position of minorities in contemporary Greece. I describe the current structure and organisation of the community and look at some demographic developments of the Salonikan Jewish population in chapter four. I then proceed to a detailed account of the interviews which constitutes the main part of the thesis. Chapter five deals with the pre-war past, chapters six and seven with the experience of the war, and chapter eight with the post-war period. In chapter nine I look at perception of boundaries and notions of 'us' and 'them' among Salonikan Jews. In the conclusions, I examine the changes of post-war Jewish memorial practices in the context of the changing 'memory-scape' of the city of Thessaloniki.
Author(s): Deprez, Karolien
Date: 2004
Abstract: Sinds het voorjaar van 2002 wordt Antwerpen beschouwd als een lokale conflicthaard voor een internationaal conflict. Naar aanleiding van een aantal gewelddadige confrontaties tussen ‘joden’ en ‘moslims’ werd erop gewezen dat het Israëlisch-Palestijns conflict ook in Antwerpen voet aan grond begon te krijgen. Het gevolg daarvan zou onder andere, een toenemend antisemitisme zijn vanwege ‘islamitische’ allochtonen. De verklaringen voor de spanningen tussen beide geloofsgemeenschappen moeten volgens zowel politiek als media worden gezocht in het Israëlisch-Palestijns conflict. Antwerpse ‘moslims’ zouden sympathiseren met hun Palestijnse ‘broeders’ en hun frustratie uitwerken op hun ‘joodse’ stadsgenoten. Het transfereren van een internationale naar een lokale Antwerpse context werd gemeenzaam ‘de import van het Israëlisch-Palestijns conflict’ genoemd.

In het kader van een licentiaatverhandeling werd deze vermoedelijke identificatie onder de loep genomen. De nadruk lag daarbij niet op het geweld of op de aanwezige ‘import’ maar op de ‘joodse’ en ‘islamitische’ gemeenschappen in Antwerpen. Dit onderzoek vertrekt van de autobiografie van Dyab Abou Jahjah, ‘Tussen twee werelden. Roots van een vrijheidsstrijd’. Tijdens een reeks groepsgesprekken met zowel leden van de Antwerpse ‘joodse’ als ‘islamitische’ gemeenschappen, trachtten we te achterhalen hoe de respondenten zichzelf omschreven, hoe ze de ‘andere’ (‘joden’ of ‘moslims’) definieerden en in welke mate het Israëlisch-Palestijns conflict daar een rol bij speelde. We focusten daarbij vooral op etnische, nationale en religieuze aspecten van hun identiteit. De respondenten werden geselecteerd op basis van hun lidmaatschap van politiek-ideologische, religieuze of jongeren- of vrouwenorganisaties, al bleek het een moeilijke opdracht om organisaties te vinden die bereid waren mee te werken en tegelijkertijd binnen dit profiel pasten. De deelnemende organisaties aan ‘joodse’ kant (B’Nai B’Rith, Unie der Joodse Jongeren van Antwerpen, Women’s International Zionist Organisation –WIZO- en WIZO Informatiegroep Midden-Oosten) waren allemaal zionistische organisaties en kunnen bijgevolg allemaal als politiek-ideologisch worden gelabeld, terwijl een religieuze organisatie ontbreekt. De ‘islamitische’ organisaties (Arabisch-Europese Liga, El Moustaqbal, Jongeren voor Islam en Student Focus) daarentegen vormen wel een correct staal.

De gesprekken maakten ons duidelijk dat identiteiten, zowel bij ‘joden’ als ‘moslims’, geplaatst moeten worden binnen de context. Los van de gegeven conflictsituatie lijkt identiteit een moeilijk te definiëren begrip te zijn. De respondenten wijzen zelf op verschillende deelidentiteiten, al blijkt meestal toch één subidentiteit te overheersen. De ‘joodse’ respondenten wezen zonder meer op een sterke band met het ‘thuisland’ Israël. De ‘islamitische’ respondenten legden de nadruk op hun religieuze overtuiging, al blijkt bij de Arabisch-Europese Liga de Arabische nationale identiteit te overheersen. In die zin vertonen de standpunten van de ‘joodse’ respondenten structurele gelijkenissen met deze van de AEL. Beide hechten vooral belang aan de natie(staat), respectievelijk Israël en de Arabische natie. Bij de overige ‘islamitische’ respondenten blijkt het niet zozeer hun identiteit te zijn die de identificatie bepaalt, maar eerder de aanwezigheid van onderdrukking (i.e. een conflictsituatie). Deze ‘moslims’ identificeren zich met de Palestijnen omdat er sprake is van onderdrukking. De identificatie wordt versterkt door de gemeenschappelijke Arabische etnische afkomst of religieuze overtuiging. Zonder deze conflictsituatie zou de band hoogstwaarschijnlijk minder sterk zijn.


Daarnaast blijkt dat de etnische en religieuze identiteiten van zowel ‘joden’ als ‘moslims’ niet voor iedereen dezelfde betekenis hebben. Terwijl voor de ene het ‘joods-zijn’ enkel en alleen een religieuze overtuiging is, verwijst de andere naar de ‘joden’ als “één religie, één nationaliteit, één volk” . Hetzelfde geldt voor de ‘islamitische’ respondenten. De islam lijkt voor een aantal respondenten hun Marokkaanse etniciteit te vervangen, terwijl anderen ook daar enkel en alleen het religieuze in zien. De Marokkaanse herkomst verdwijnt binnen deze context vaak naar de achtergrond.


Wanneer we beide partijen naar hun mening over elkaar peilden, leek die vooral te worden bepaald door stereotypen en vooroordelen. Oude stereotypen zoals de ‘jood’ als ‘rijke machtswellusteling’ bestaan nog steeds, maar ook ‘moslims’ worden al te vaak beschreven als ‘terroristen’. Uit de gesprekken blijkt dat het niet enkel het Israëlisch-Palestijns conflict is dat de standpunten van beide partijen bepaalt, maar dat die moeten gesitueerd worden binnen een breder perspectief. De polarisatie duidt eerder op een ruimere identificatie, namelijk het joods-christelijke Westen tegenover het Arabisch-islamitsche Oosten. Het gebruik van termen als ‘import’ of ‘verbinnenlandsing’ geeft volgens ons bijgevolg een vertekend beeld over deze identificatieprocessen. De respondenten van dit onderzoek zijn zélf het product van deze geglobaliseerde samenleving. Hun identiteiten worden dan ook gevormd door deze ‘postnationale samenleving’, waar conflicten in een ander werelddeel zelfs in Antwerpen voor beroering kunnen zorgen. Deze identificatie blijft bijgevolg niet enkel beperkt tot Antwerpse ‘moslims’, maar geldt evengoed voor de ‘joodse’ respondenten. Het verschil tussen de ‘joodse’ en de ‘islamitische’ respondenten ligt in de manier waarop ze daar elk mee omgaan. Terwijl de ‘joden’ zich engageren in Israël zélf, trachten de ‘moslims’ hun standpunten te verdedigen in Antwerpen. We prefereren bijgevolg het begrip ‘transnationale solidariteit’ in plaats van het ‘importeren’ van een conflict. Het ‘importeren’ legt ons inziens te veel de nadruk op de grenzen van de traditionele natiestaat, terwijl uit onze gesprekken blijkt dat deze meer en meer aan belang moet inboeten. We kunnen ons niet langer opsluiten in ons eigen dorp of onze eigen natiestaat, nu de wereld zélf een dorp geworden is…
Date: 2015
Abstract: Свадебные ритуалы бухарских евреев описываются в статье по материалам полевых исследований автора, проведенных в Узбекистане, Израиле и СȀА в период с 1991 года. Автор предлагает не столько законченный и самодостаточный монтаж, сколько многоплановые кадры из частной жизни, указывая на пересечения между социальной структурой и человеческой деятельностью, между унаследованными традициями и новаторскими изменениями. Рассматриваются шесть празд- неств из серии бухарско-еврейских свадебных практик: ши-ринхори - поедание сладостей, олицетворяющее помолвку; утвержденная советской властью гражданская свадебная цере-мония в ЗАГСе; кош-чинон - празднество, когда родственники невесты принимают участие в отдалении, пока происходит приведение в порядок волосков на ее лице; праздники кудо- бини и домот-дророн, которые проводятся во внутреннем дворе родительского дома невесты и означают приветствие жениха и его семьи в доме невесты; кидуш - религиозная свадебная церемония. Автор приходит к выводу, что не существует статичной базовой формы бухарско-еврейской культуры, отклонения от которой или изменения внутри которой могут быть опознаны.
Author(s): Arkin, Kimberly A.
Date: 2014
Abstract: During the course of her fieldwork in Paris, anthropologist Kimberly Arkin heard what she thought was a surprising admission. A French-born, North African Jewish (Sephardi) teenage girl laughingly told Arkin she was a racist. When asked what she meant by that, the girl responded, "It means I hate Arabs."

This girl was not unique. She and other Sephardi youth in Paris insisted, again and again, that they were not French, though born in France, and that they could not imagine their Jewish future in France. Fueled by her candid and compelling informants, Arkin's analysis delves into the connections and disjunctures between Jews and Muslims, religion and secular Republicanism, race and national community, and identity and culture in post-colonial France. Rhinestones argues that Sephardi youth, as both "Arabs" and "Jews," fall between categories of class, religion, and culture. Many reacted to this liminality by going beyond religion and culture to categorize their Jewishness as race, distinguishing Sephardi Jews from "Arab" Muslims, regardless of similarities they shared, while linking them to "European" Jews (Ashkenazim), regardless of their differences. But while racializing Jewishness might have made Sephardi Frenchness possible, it produced the opposite result: it re-grounded national community in religion-as-race, thereby making pluri-religious community appear threatening. Rhinestones thus sheds light on the production of race, alienation, and intolerance within marginalized French and European populations.
Author(s): Fuhr, Christina
Date: 2012
Abstract: This thesis attends to the major question ‘how is Jewish identity created and maintained in contemporary Britain?’ To answer this question, I have done one year of ethnographic fieldwork in Britain, which included 121 interviews with Jewish people of various ages and across different religious as well as non-religious denominations.
This thesis identifies four major elements informing the creation and perpetuation of Jewish identity: One, a sense of difference from the majority population creates and maintains the identity. Jews can perceive themselves to be different religiously, nationally, ethnically and/or culturally from white Christian British people. Two, trauma memory has an impact on the creation and sustenance of this identity. Vicarious group trauma, meaning trauma experienced by proxy of previous generations, can inform identity through its influence on everyday experiences. Three, community affiliation plays a role in creating and particularly reinforcing the identification. The Jewish community provides resources, social interaction and thus signalled attention, and regard; all of them respond to innate human needs that a person aims to have satisfied. Four, a group norm of continuity is important in the perpetuation of this identity within and across generations. This norm is created and sustained by its members through their focus on endogamy. Wanting to have a partner from one’s own group, have Jewish children and raise them in a Jewish lifestyle can, thereby, reinforce and maintain a sense of Jewishness (inter-) generationally. Without members marrying within the faith and having children that are raised with Judaism, it would be difficult to preserve Jewish identity in a country where the group does not constitute the majority.
The thesis concludes that there are two reasons why Jews in diaspora have been able to sustain as a group and maintain their identity over time. Firstly, the multi-dimensionality of the Jewish group and respective affiliation platforms have allowed its members to create a multi-faceted meaning of being Jewish, and, secondly, continuous external challenges to the group’s security together with constant reminders of those challenges; both have prevented the group from assimilating into mainstream society.